Sessiz,yorgun,ağır,göz kapaklarım kapanıyor yine... Yine... Yıkık, dökük bu şehrin duvarları birer birer üstüme yıkılıyor yine... Yine... Kuş sürüleri terk ederken bu şehri ardında yoksul ve kimsesiz çocuk gibi bir yalnızlığı üstüme sürüklüyor yine... Yine...Sözler hep yalan! Yeminleri unut! Bir veda bir sebepsiz tokat gibi çarpıyor yine... Yüzüme... Şarkılar yalan! Duyduklarını unut! Bir hikaye rüzgarın ellerinde savruluyor yine...Yine! Kestim!
Akıttım! Damarlarımdaki kanımda akan o kirli siyah yalanları! Olmadı! Sildim! Çıkardım! Yüzümden kazıdım yüzüme çizdiğin o siyah derin yazıları! Olmadı! Kustum! Tükürdüm içimde senden kalan o keskin o acıtan hatıraları! Olmadı! Söktün Defalarca diktim o küçük ellerinle açtığın ve sızlayan bütün yaralarımı! Olmadı! Bana ne yaptın... Ne yaptın... Ne yaptın... Ne yaptın çocuk! Niye yaptın... Niye yaptın... Niye yaptın çocuk! Göremiyorum,duyamıyorum artık dokunamıyorum çocuk! Anlatamıyorum anlatamıyorum artık ağlayamıyorum çocuk! İnanmıyorum inanmıyorum artık inanmıyorum çocuk! Bilmiyorum bilmiyorum artık sevemiyorum çocuk! Ne yağmur,ne kar, ne yüzüme vuran rüzgar, canımı yakan acıtan sonbahar, daha dinmedi çocuk! Seni silmedi çocuk! Alev alev yanan kirpiklerinden saçılan kıvılcımlarınla başlayan bu yangın daha sönmedi çocuk!
Sönemedi çocuk! Bu viran şehirde, bu viran hikaye henüz bitmedi! Bitmedi bitmedi bitmedi çocuk!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder