Yazmayı ögrendiğim ilk zamanlardı çizgili güzel defterlerim vardı,özenle citlenmiş,etiketlenmiş,adlandırılmışlardı.Şiirler yazardım,okuma parçalarının özetleri,ödevlerimi yapardım eksiksiz ve muntazam.
Baba gibi severdim ilkokul öğretmenimi.Yazmaya yeni başlayan bütün çocuklar gibi özenirdim herşeyime kalemime,defterime,kokulu silgime...
Aslında o yıllardan aklımda kalan en güzel şeyler kenar süsleriydi.Bütün okuma parçaları,şiirler,hikayeler,alıştırma sorularının bilumum her yeri süslenirdi.Yazıların çabucak bitmesini isterdimki kenarlarını süsleyebileyim,tabi yaratıcılığımızda artardı.Birbirimize gösterirdik bütün yeni kenar süslerini,en masum halimizle kıskançlıktan uzak,paylaşmanın güzel olduğu zamanlardı.Mutluluğun en saf en dogal halleriydi.
Uzun zaman geçti,büyüdük,artık kenar süsleri yapmıyoruz yazılarımıza,artık o kadar masum ve hesapsız değiliz...Küstük herşeye,herkese,bütün kenar süslerine,aslında onların hiç ama hiç suçları yok...
Bizi küstürdüler kenar süsü olduk insanların hayatında ''yazı yazılığından, anlattıklarından birşey kaybeder mi kenar süsü olmayınca'' koca bir hayır...Yani olmasakta olurdu.Renklendirdik sadece aslında kazanan bizdik.Bizsiz renksizler,sıradanlar,masum değiller...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder